Definicja

Jaskra (glaucoma) jest grupą chorób, których wspólna cechą jest występowanie uszkodzeń nerwu wzrokowego (neuropatii) z towarzyszącymi ubytkami w polu widzenia. Głównym czynnikiem ryzyka neuropatii jaskrowej jest zbyt wysokie ciśnienie wewnątrzgałkowe. Wysokie ciśnienie wewnątrzgałkowe jest konsekwencją zaburzenia równowagi pomiędzy produkcją cieczy wodnistej a jej odpływem przez kąt przesączania do układu żylnego oka. Wysokie ciśnienie niszczy włókna nerwowe z których zbudowany jest nerw wzrokowy, a gdy ich liczba maleje, w tarczy nerwu powiększa się pusta przestrzeń – jaskrowe zagłębienie tarczy. Im zagłębienie większe, tym większa jest utrata wzroku. Postępujące zniszczenie włókien nerwowych powoduje zanik kolejnych fragmentów pola widzenia. Początkowo zanika pole widzenia wokół centrum, następnie samo centrum pola widzenia. Całkowite uszkodzenie nerwu wzrokowego prowadzi do utraty zdolności widzenia światła (ślepota).